ایرواشر

سیستم اعلام حریق چیست ؟
سیستم هایی همچون سیستم اعلام حریق، سیستم اطلاع دهنده، تلفن، آبفون و آنتن مرکزی تأسیسات جریان ضعیف پرکاربرد در ساختمان هستند. سیستم های اعلام حریق یکی از مهمترین تاسیسات جریان ضعیف ساختمان هستند که وظیفه دارند در تمام مدت شبانه روز ضمن تشخیص سریع وقوع آتش سوزی در ساختمان ها، ساکنین، مراکز کنترل و یا مراکز آتش نشانی را از وقوع آتش سوزی مطلع نمایند تا به این ترتیب از گسترش آتش سوزی و وارد آمدن صدمات جانی و مالی به افراد و تأسیسات جلوگیری به عمل آید.

برخی از این سیستم ها که در مکانهای حساس به کار می روند به طور مستقیم به یک سیستم اطفای حریق مجهز می شوند، تا بلافاصله پس از تشخیص وقوع آتش سوزی، خاموش کردن آتش بدون نیاز به حضور آتش نشانی و از دست دادن زمان، آغاز شود.

تجهیزات مورد استفاده در سیستم های اعلام حریق عبارتند از: آشکارسازها یا دتکتورها (دودی، حرارتی، شعله ای)، شستی های معمولی و شستی های دارای روکش شیشه ای، وسایل خبر دهنده (آژیر، بوق و غیره) و مراکز کنترل.

سیستم اعلان حریق

ایمنی حریق
به طور کلی بعد از انقلاب صنعتی ایمنی جهت جلوگیری از خسارت شکل گرفت. ایمنی حریق اهداف زیر را دنبال می کند:

کاهش مرگ و میر
کاهش مصدومیت
کاهش آسیب ها و خسارت های وارده به تجهیزات
مهمترین هدف کاهش زمان پاسخ یا زمان تأخیر
حریق واکنشی است شیمیایی که در طی آن واکنش، ماده سوختنی با اکسیژن ترکیب شده و تولید حرارت و گازهای سمی می کند (حرارت هم به عنوان ماده اولیه و هم محصول حریق خوانده می شود).

انواع روش های حفاظت در برابر حریق (اطفاء حریق)
سطل های آتش نشانی حاوی شن و ماسه
این سطل ها در قدیم حاوی آب بوده اند که امروزه جای خود را به شن و ماسه داده اند. گنجایش این سطل ها ۱۵-۱۰ لیتر است که در حال حاضر بیشتر در پمپ بنزین ها نگهداری می شوند.

کپسول اطفاء حریق شامل: کپسول حاوی آب، کپسول حاوی پودر، کپسول حاوی کف، کپسول حاوی هالون ها و مهم تر و پرکاربردی ترین کپسول حاوی co2 است.
کپسول های آب: به رنگ قرمز، حاوی آب و گازهای عامل فشار است.
کپسول های پودر: به رنگ آبی، حاوی پودر و گاز عامل فشار است.
کپسول های کف: به رنگ کرم، حاوی سولفات آلومینیوم و بی کربنات سدیم هستند.
کپسول های هالون: به رنگ سبز، حاوی هیدروکربن های هالوژنه هستند.
کپسول های مشکی: نازل شیپوری، بدنه یکپارچه و خروجی به شکل برف ماننداند.
گفتنی است تشکیل دانه های برفی بدین علت است که گاز درون کپسول تحت فشار زیاد به شکل مایع در آمده و در هنگام خروج از کپسول گرمای هوا را گرفته تا به شکل اولیه اش در آید. در این هنگام مولکول های بخار آب موجود در هوا (نه گاز) گرمای خود را از دست داده و به شکل دانه های برف در می آیند.

سیستم اعلان حریق

شیرهای آتش نشانی
این شیرها به رنگ قرمز در مسیر ورودی اماکن بزرگی چون بازارها قرار دارند و شامل شلنگ های بلندی هستند تا امر اطفاء حریق با سهولت انجام شود.

جعبه های آتش نشانی که با حرف F نمایش داده شده اند. جعبه ها به رنگ قرمز، دارای قسمت شیشه ای در قسمت پایین که به شکستن شیشه کلید جعبه برداشته شده و محتویات (شیلنگ های طولانی که به مخزن آبی غیر از آب شهر متصل است، کپسول اطفاء حریق و شاید تبری جهت آسانی شکستن شیشه ها توسط آتش نشان) مورد استفاده قرار می گیرد.
درب های ضد حریق
این درب ها در برابر حرارت های بالا مقاوم بوده و تا کاهش دما و اطفاء حریق بسته می مانند و از این رو لازم است به راه های خروج اضطراری ختم شوند.

اسپرن کیلرها
در اصطلاح لوله کشی هایی در قسمت سقف و دیوارهای ساختمان های بزرگ هستند که در بیشتر مواقع به مخزن آب متصل اند و در صورت آتش سوزی به طور خودکار عمل می کنند. (لازم به ذکر است که در یعضی از صنایع بزرگ از اسپرن کیلرهای موضعی با توجه به نوع آتش سوزی های احتمالی استفاده می شود).

فرد آتش نشان
فردی اموزش دیده، با توان جسمی و سرعت بالاست.

سیستم پیشگیری در برابر حریق
انسان (آتش نشان)
اسپرن کیلرها
چراغ چشمک زن یا آژیر اعلام حریق
آشکار ساز یا Detector که شامل حرارتی، دودی، شعله ای و گازی هستند. این وسایل مهمترین وسایل پیشگیری بوده که به چراغ های چشمک زن و آژیر متصل اند.

اجزای سیستم های اعلام حریق
دتکتورها
دتکتورها تجهیزاتی هستند که وقوع حریق را از روی حرارت یا دود متصاعد شده از آتش، تشخیص می دهند. عمده ترین دتکتورها عبارتند از: دتکتورهای دودی، حرارتی و شعله ای.

۱- دتکتور های دودی 
دیتکتور های دودی در تاسیسات جریان ضعیف ساختمان به دود متصاعد شده از آتش حساس هستند. با توجه به اینکه دود یا حرارت به سمت بالا متصاعد می شوند، دیتکتورها را معمولاً در سقف یا در جایی نزدیک به سقف نصب می کنند.

دیتکتورهای دودی نباید در محل هایی که آلودگی هوا زیاد است مورد استفاده قرار گیرند، زیرا احتمال اعلام خطر ناخواسته به وسیله آن ها وجود دارد.

دتکتورهای دودی به دو دسته تقسیم می شوند:

دتکتورهای دودی نوری
 در این دیتکتورها از یک فتوسل حساس به نور و یک دیود نوری که هر دو در یک محفظه قرار می گیرند، استفاده به عمل می آید. در شرایط عادی، پرتوهای نوری ساطع شده از دیود نوری (اشعه مادون قرمز) بدون آنکه برخوردی با فتوسل داشته باشند به صورت عمودی از مقابل فتوسل عبور می کنند.

دتکتورهای دودی نوری خود در دو نوع فتوالکتریک و لیزری موجود هستند.

موسسه حفاظتی و مراقبتی نور سما

اما در زمان آتش سوزی و در زمانی که دود وارد محفظه نوری دتکتور می شود، تعدادی از پرتوهای نور به وسیله ذرات دود منحرف می شوند و با برخورد به فتوسل باعث تحریک آن و صدور آلارم می شوند.

نوع دیگری از دتکتورهای دودی نوری وجود دارد که در آن ها نور از یک فرستنده نور، خارج و به یک گیرنده نور وارد می شود. در صورتی که با ورود دود به دتکتور، حجم پرتوهای ورودی به گیرنده نور کاهش یابد، تکتور عمل خواهد کرد.

دتکتورهای دودی یونیزاسیون
 در برخی دیگر از دیتکتورها یک محفظه با هوای یونیزه شده تعبیه می شود که از این محفظه یک جریان الکتریکی عبور می نماید. در هنگام آتش سوزی با ورود ذرات دود به این محفظه، جریان الکتریکی با کاهش مواجه می شود و دیتکتور عمل خواهد کرد.